Król Ludwik I Wielki udzielił Ladysławowi (synowi Jana z Turne) oraz jego braciom Egidiuszowi i Janowi zezwolenia na budowę zamku (kamiennego lub drewnianego) za ich wierne usługi. Należeli do starego rodu Tekuš (później zaczęli używać predykatu “z Turne” lub Tornai). W tym okresie zbudowano gotycki pałac mieszkalny i 10-metrowy mur w miejscu dzisiejszego górnego zamku.

Różne gałęzie rodu Tekuš posiadają majątki.

Syn Ladysława Jan umiera bezdzietnie. Zamek przechodzi w dożywotnie użytkowanie wdowy po Ladysławie.

Ród Tekuš protestuje przeciwko przemocowemu i nielegalnemu zajęciu zamku przez króla Zygmunta Luksemburskiego. Król odbiera zamek i przekazuje go polskiemu szlachcicowi Mosticowi z Małych Ctiboríc (krewnemu swojego ulubieńca Ctibora).

Zygmunt wymienia zamek. Bierze zamek Kővár i w zamian przekazuje Turnę byłemu banowi Pawłowi Bešeňowi (Besenyő) oraz królewskiemu skarbnikowi Stefanowi Šafárovi.

Paweł i Stefan dzielą majątek. Zamek przypada żupanowi turniańskiemu Pawłowi i jego żonie Apolonii. W tych latach zamek zarządzają kastelanowie (Juraj, Folkos, Juraj Horvát, Matej z Točian).

Syn Pawła Mikołaj umiera bez męskich potomków. Król Zygmunt wykorzystuje fakt, że właściciele w roku 1410 przegapili terminy na prawne uregulowanie, i odbiera zamek. Na kastelanów zostają mianowani Stefan z Nádasdu i Ladysław z Hangony.

Zamek na krótki czas przechodzi w posiadanie królowej Barbary (żony Zygmunta).

Król Albrecht Habsburski zwraca zamek Stefanowi Szafárze i jego synowi Sylwestrowi (który później pisał się jako Sylwester „z Turne”). Sylwester podczas niepokojów nadużywa swojej władzy.

Atak „bratrzyków” (byłych najemników Jana Jiskry z Brandýsa). Zabijają kasztelana Vida i próbują zdobyć zamek za pomocą drabin, jednak bezskutecznie.

Margaréta, wdowa po Sylwestrze, pisze z zamku list do słynnego kaznodziei, świętego Jana Kapistrana.

Po śmierci Sylwestra i jego brata Vitusa ich potomkowie zaczynają sprzedawać majątek.

Stefan (syn Sylwestra) zamierza sprzedać zamek. Wkrótce zamek wykupuje wysoko postawiony duchowny — arcybiskup Jan Beckensloer.

Arcybiskup Beckensloer odchodzi do Salzburga i sprzedaje zamek za 10 300 złotych palatynowi Imrichowi Zápoľskiemu, jego żonie Urszuli i bratu Stefanowi.

Zamek należy do rodziny Zápoľskich aż do bitwy pod Mohaczem. Za Stefana Zápoľskiego i jego syna Jana (przyszłego króla) zamek znacznie się modernizuje: powiększa się pałac, buduje się zewnętrzny obronny parkany i obronna wieża mieszkalna z przodu. Do 1502 roku kasztelanem był Imrich Himfi, potem Jerzy Literat, a ostatnim średniowiecznym kasztelanem (do 1526 roku) był Mikołaj z Drienčan. W 1526 roku zamek kontrolował Stefan Verbőci (zwolennik Jana Zápoľskiego).

Król Ferdynand I Habsburski daruje zamek w trakcie wojny domowej swojemu komornikowi Gašparowi Horvátowi. Faktycznie jednak kontrolę nad nim zdobywa dopiero na początku lat 30. XVI wieku.

Ferdynand I mianuje Gašpara Horváta na żupana turniańskiego.

Król wydaje Horvátowi i jego żonie Janie Likerke nowy akt darowizny, który umożliwia dziedziczenie zamku po linii żeńskiej.

Po śmierci Horváta Ferdinand I. pozwala wdowie swobodnie dysponować majątkiem.

Wdowa sprzedaje zamek i majątek za 14 000 węgierskich złotych żupanowi turniańskiemu Gašparowi Magócimu (Mágócsy) i jego bratu Tomášowi.

W tym okresie (prawdopodobnie za Horváta lub Magóciho) zamek zmienia się w potężną fortecę artyleryjską. Zbudowano ogromny półkolisty bastion (*torión*) z murami grubymi na 5 metrów, a także wieże z wysuniętymi “spodnie” strzelnicami.

Żigmund Rákoci (Rákóczi) nielegalnie zajmuje zamek po ślubie z Juditą Alaghyową (matką Františka Magóciho).

Żigmund Rákoci formalnie zwraca zamek rodowi Magóci za ogromny okup 50 000 złotych.

Po śmierci Františka Magóciho zamek przechodzi po żeńskiej linii do rodów Kátai (Michal Kátai) i Móric (Peter Móric). Zamek faktycznie dzieli się na dwie równe części. Właściciele mieszkają w pałacach na dole, a zamek jest wykorzystywany jako garnizon, więzienie i magazyny.

Sporządzany jest inwentarz połowy Martina Mórica. Wspomniana jest „kapuściana piwnica”, magazyny słoniny, mąki i broni (78 hakownic).

Król Ferdinand II potwierdza prawa Martina Mórica i rodu Kátai.

Król potwierdza prawa dziedziczne córek Móricza, z których jedna (Barbara) wychodzi za Mikuláša Keglevi (Keglevich).

Król Ferdynand III wydaje akt darowizny dla hrabiego Franciszka Wesselényi na wypadek wymarcia rodu Móriczów.

Wesselényi przekazuje to prawo Mikulaszowi Kegleviemu, co 12 marca 1662 potwierdza król Leopold I.

Za udział w spisku Wesselényi skonfiskowano połowę zamku należącą do Franciszka Kátaia.

Leopold I przekazuje część Kátaia (jak również prawa wymarłego rodu Móriczów) Mikulaszowi Kegleviemu za wierność dynastii habsburskiej i zapłatę 30 000 złotych. Keglevi zdobywa w ten sposób 3/4 zamku.

Po śmierci Mikulasza jego syn Adam Keglevi zostaje żupanem. Bracia Adam i Żygmunt Keglevi kupują ostatnią ćwiartkę zamku od rodziny Šemšeiów (Semsey) za 10 000 złotych.

Król Leopold I oficjalnie daruje braciom Kegleviom cały zamek. W tym czasie zamek był już w ruinie. Keglevi (szczególnie Józef Keglevi, żupan turniański w latach 1720 – 1763, oraz jego syn Józef, żupan w latach 1767 – 1792) preferowali życie w wygodniejszym pałacu u podnóża wzgórza i forteca nie została już odbudowana.

Zamek szybko popada w ruinę, jego ruiny przyciągają uwagę romantycznych artystów i historyków architektury.